Doboj

U martu i aprilu 1992. JNA je postavila kontrolne punktove u gradu Doboju.

(para. 339. Krajišnik, str. 127)

Nesrpskom stanovništvu je naređeno da predaju oružje, a svi preostali policajci Bošnjaci su uhapšeni. Srpske vlasti proglasile su policijski čas, u okviru kojeg su Bošnjaci i Hrvati mogli samo dva sata dnevno provoditi van kuće, što je mnoge Bošnjake i Hrvate natjeralo da napuste grad.

(para. 340. Krajišnik, str. 127)

Nakon preuzimanja vlasti, Bošnjaci i Hrvati u Doboju bili su žrtve zločina, kao što su silovanje, ubistvo i pljačka, koje su nad njima vršili pripadnici raznih paravojnih formacija (Crvene beretke, Predini vukovi, Martićevci)

(para. 1178. Stanišić i Župljanin, tom I, str. 382–383)

U Doboju je najmanje 1.000 Bošnjaka i Hrvata bilo zatočeno.

(para. 1186. Stanišić i Župljanin, tom I, str. 384)

Pripadnici paravojnih organizacija hapsili su civile Bošnjake i Hrvate i odvodili ih u zgradu CSB-a u Doboju, a zatim u Centralni zatvor u Doboju, gdje su držani u nehumanim uslovima i brutalno su postupali prema njima.

(para. 1174, 1182. Stanišić i Župljanin, tom I, str. 381–382., 384)

Nije bilo naloga za njihovo hapšenje, niti im je govoreno zašto su uhapšeni, a bio im je uskraćen propisani sudski postupak

(para. 1182. Stanišić i Župljanin, tom I, str. 384)

Starac, koji je bio zatočen u diskoteci u Usori, je u junu 1992. nasmrt pretučen.

(para. 342. 718. Krajišnik, str. 129, 263)